AYT Türk Dili ve Edebiyatı: Cumhuriyet Dönemi Romanı & Bireyin İç Dünyasını Esas Alan Eserlerde Teknikler (4 Soruluk Çözümlü Çıkmış Formatında Test)

Yavaşça pencereye yaklaştı, dışarıdaki kalabalığın uğultusunu dinledi. "Gecenin bu saatinde ne ararlar burada?" diye geçirdi içinden. Sokak lambasının sarı ışığı kaldırımda uzun gölgeler oluşturuyordu. O an zihni hızla geçmişe sıçradı: Çocukluğundaki o taş basamaklar, annesinin teninin kokusu, hiç bitmeyen yaz tatilleri... "Acaba" dedi, "onlar da beni hatırlar mı? Yoksa silinip gittim mi o eski fotoğraflardan?" Masanın üzerindeki defteri açtı, kalemi eline aldı ama tek kelime bile yazamadı. Zaman, akıp giden bir su gibi avuçlarının arasından kayıp gidiyordu.

Yıllardır kasabanın dışındaki bu sessiz evde yaşayan adam, geçmişin tozlu sayfalarını aklından silmeye çalışıyordu. Sabahları erken kalkar, bahçedeki çınarın yapraklarını süpürürdü. Aradan aylar geçti; bu rutin günler birbirini kovaladı, mevsimler değişti, sonbahar yerini keskin bir kışa bıraktı. O koca kış boyunca ne gelen oldu ne giden. Sonra bir bahar sabahı, kapının önünde duran o eski zarfı gördü. İçindeki satırlar, yirmi yıl önce ardına bile bakmadan çekip gittiği günün hislerini yeniden canlandırdı.

– Nerede bıraktın elimdeki defteri? Seni ilk defa bu kadar dalgın görüyorum. – Masanın üzerinde bıraktım hocam, dalmışım... – Tamam tamam, öylesine sordum zaten. Peki, buradaki notları kendin mi çıkardın? – Bizim odada başka kaynak yoktur hocam. Bize her şey sınırlıdır. – Yani kendi cümlelerin mi bunlar? – Kendi cümlelerim hocam. Sizin gibi akıcı değil ama gayret ediyorum. Geçen yıl oğlunu kaybettiğinde Kenan Efendi pencereden dışarı bakıyordu. Bu acıyı yaşamayan bilemezdi ama onun hüznü başkaydı. Evlat acısı başka türlü bir ateşmiş, sönmüyor, içten içe yakıyordu adamı, diyordu içinden.

– Saat kaç... Ya o gömlek... Mavi olanı vermeliydim, pencere açık kalmış, perdeler uçuşuyor... Kitaplar, tozlu raflar, çocukluğumdaki o taş avlu... Hayır, gitmemeliyim, tren kalkmak üzere... Bilet... Annemin elleri, kırışık ama sıcak... Pencereden sarkan sardunyalar, kırmızı, kan gibi... Kapanıyor kapılar, geç kaldım yine...