AYT Türk Dili ve Edebiyatı: Anlatım Teknikleri & Öyküleyici Anlatım ve Psikolojik Tahlil (5 Soruluk Çözümlü Çıkmış Formatında Test)

Kasabanın eski saat kulesine doğru yürürken, her adımında sırtındaki yükün biraz daha ağırlaştığını hissediyordu. İçindeki o huzursuz ses, "Ya geç kalırsan, ya kapılar yüzüne kapanırsa?" diye fısıldıyordu. Gözlerini yerden kaldırmadan, etraftakilerin bakışlarının hep üzerine dikildiğini, herkesin onun bu acemiliğini konuştuğunu zannediyordu. Alnından süzülen terler, şakaklarındaki sabırsızlığı ele veriyordu. Bir an duraksadı, geri dönmeyi düşündü; fakat arkasında bıraktığı o belirsizlik, önündeki karanlık yoldan daha korkutucu gelince yeniden adımlarını hızlandırdı.

Dünya edebiyatında modern hikâyeciliğin kurucusu olarak kabul edilen Boccaccio'nun Decameron adlı eseri bu türün ilk örneğidir. Türk edebiyatında ise hikâye, geleneksel halk hikâyeciliğinden modern anlamda Batılı tarza geçişi Tanzimat Dönemi'nde yaşamıştır. Bu dönemde Ahmet Mithat Efendi, halk hikâyesi geleneği ile Batılı hikâye anlayışını sentezleyerek Letaif-i Rivayat adlı eseri kaleme almış ve türün ilk örneklerinden birini vermiştir. Servetifünun Dönemi'ne gelindiğinde ise Batılı anlamda teknik açıdan kusursuz ilk hikâyeler kaleme alınmış, bu alanda Samipaşazade Sezai'nin Küçük Şeyler adlı eseri ön plana çıkmıştır.

Fabrikanın arkasındaki atıl arazide, bacadan çıkan kara dumanların altında sessizce oturan iki işçi, ilerideki paslı varilin başında ısınmaya çalışıyordu. Akşamın ayazı bastırmış, toprak sertleşmişti. Fabrika bekçisi Hasan Efendi, elindeki feneri sallaya sallaya yavaşça onların yanına yaklaştı. Yüzündeki derin kırışıklıklar, yılların yorgunluğunu ele veriyordu. İşçilerden biri, sanki günlerdir konuşmamış gibi kısık ve titrek bir sesle, "Bu kış buradan çıkamayız efendi," dedi. Bekçi, hiçbir şey söylemeden başını salladı ve karanlıkta gözden kayboldu.

Geniş pencereli kütüphanenin solgun ışığında, eski ciltli defterleri karıştırırken başını kaldırdı. Yıllardır aradığı o kayıp belgenin buruşmuş kenarlarına dokunurken elleri hafifçe titriyordu. Pencereden görünen taş avluda koşturan çocukların sesleri, onu otuz yıl öncesinin o unutulmaz yaz akşamına götürdü. – Neden sakladın bunca zaman? diye sordum, sesimdeki kırgınlığı gizleyemeyerek. – Korkuyordum, dedi, gözlerini benden kaçırıp duvardaki asırlık saate dikerek. – Neyden korkuyordun? – Gerçeğin kendisinden! Yılların getirdiği yorgunluk yüzünden okunuyordu ama içindeki o inatçı ateş hâlâ sönmemişti; tıpkı eski dostlar gibi dertleşmeye kaldığı yerden devam etti.

Aşağıdaki parçaların hangisinde gözlemci anlatıcının bakış açısı kullanılmıştır?