AYT Türk Dili ve Edebiyatı: Anlatım Teknikleri & Bilinç Akışı, İç Diyalog ve İç Monolog (4 Soruluk Çözümlü Çıkmış Formatında Test)

Sabahleyin kapıyı açtığımda ellerim titriyordu, postacı yine gecikti sanırım, yoksa o mektup bugün de gelmeyecek mi? Gelmeli, mutlaka gelmeli; çünkü babam başka türlü inanmaz gittiğime... "Bak oğlum, bu şehre ayak basar basmaz ilk işin bize haber vermek olsun." derdi her defasında, kulaklarımda çınlıyor sesi. "Duydun mu baba?" diyorum içimden, "Duydum, yerleştim işte, bakın odamda tarifi imkansız bir kalabalık var." Yalnızlık, kelimelerin bittiği yerde başlar; ama sen kelimeleri tüketmeden gittin. Şimdi masanın üzerinde duran yarım bardak çay gibi soğuyor ömrüm. İçimdeki ses susmak bilmeyince, masada karşıklı oturduğumuz o hayali sandalye sahibini arıyor.

Loş masanın üzerindeki deftere durgun bir nazarla bakan Selim, aradığı ilhamın o an için gelmeyeceğini sezmişti ancak içindeki sönmeyen umut kıvılcımını koruyordu. Etraftakilerin telaşlı koşturmacasına aldırmadan camdan dışarıyı izledi. Bu kasvetli ve ıssız şehirde, geçmişin omuzlarına yüklediği ağırlıkla mırıldandı: Karanlık sokaklarda kayboldu adımlarımız Kim bilir hangi yalanla avuturuz yasımızı Bir damla su bulamazken çorak toprakta Bize de yazıklar olsun, unuttuk aslımızı Bu mısraları zihninden geçirdikten sonra kapı aralandı ve içeriye, uzun süredir görmediği bir dostun sıcaklığıyla Ertan girdi. Yüzünde, Selim'in o anki ruh halini tamamen unutturan çocuksu bir tebessüm vardı. "Seni burada bulabileceğimi biliyordum." dedi Ertan, sandalyeyi çekip otururken.

Genç adam, binanın loş merdivenlerinden inerken elindeki eski anahtarı parmakları arasında sıkıca çeviriyordu; kapının gıcırtısı sokağın uğultusuna karıştı. Sokakta yürürken kaldırım taşlarının üzerindeki yağmur birikintilerinde aksini gördü, birden çocukluğundaki o taş avlulu ev ve annesinin pencereden el sallayışı gözünün önüne geldi. Yutkundu, boğazındaki düğümlenen hissi bastırmaya çalışarak adımlarını hızlandırdı. O an karşı kaldırımdan gelen siyah paltolu adamın elindeki zarfı kendisine uzatmasıyla dünyası bir anda karardı; etraftaki sesler kesildi, sadece saat kovanının yankısı kulaklarında çınlıyordu.

– Kapıdaki adamı gördün mü hiç? Sorduğumda yüzü sarardı, cevap vermekten kaçındı. Bu sırrın peşini bırakmayacak. Kenar mahallenin tozlu yollarında sessizce yürürlerken içindeki şüpheler kütle gibi büyüyordu. Yıllardır saklanan o gerçeğin açığa çıkması, bütün dengeleri altüst edebilirdi. – Belki de her şeyi kendi haline bırakmalıyız, diye mırıldandı Selim, gözlerini uzağa dikerek. – Hayır, dedi Tahsin sert bir sesle, bilmemiz şart.