AYT Türk Dili ve Edebiyatı: Anlatım Teknikleri & Bilinç Akışı (4 Soruluk Çözümlü Çıkmış Formatında Test)

Ahşap panjurlu evin önünden her geçişinde, çocukluğunun o tozlu yaz öğleden sonraları zihninde canlanırdı. Dedesinin kiremit rengi sedire uzanıp masal anlattığı günler... Şimdi ise sadece rüzgarın gıcırdattığı tabelalar vardı. İçeriden gelen saat sesini dinledi, tik tak, tik tak, zaman ne çabuk akıyordu, oysa daha dün bahçedeki dut ağacına tırmanıyordu insan, hayır hayır, dut ağacı değil, erik ağacıydı o, erikler henüz olmamıştı ama yeşildi, ekşiydi, tıpkı hayat gibi... Hızlı adımlarla kaldırımdan uzaklaştı.

Genç adam, istasyonun bu saatte kalabalık olacağını hesaplamadan bilet gişesine doğru adımladı. Trenin kalkmasına henüz yarım saat vardı ancak o, sanki birazdan kaçıracakmış gibi hızlı soluk alıp veriyordu. Cebindeki buruşuk biletleri parmak uçlarıyla yokladı; metal paraların sesine kulak kabarttı. İstasyonun paslı saati tam sekizi gösteriyordu. Çocukluğundan beri bu rayların sesinde hep aynı huzursuzluğu bulmuştu. Çantasının sapını sıkıca kavrayıp perondaki bekleyişini sürdürdü.

Güneş, camdaki buğuyu yavaşça yalamaya çalışıyordu. Sokaktan geçen hurdacının sesi, geçmişin tozlu raflarından fırlayıp zihninin ortasına düştü; evet, tam on yıl önce bu saatlerde yine böyle bir kar yağışı vardı ve o, babasının elini son kez tutmuştu. Kahve fincanını eline aldı, soğumuştu bile. "Neden kimse beni anlamıyor?" diye geçirdi içinden, oysa bunu kimseye yüksek sesle söylememişti. Masanın üzerindeki dağınık kâğıtlar, yarım kalmış şiirler, hep aynı acının farklı suretleriydi. Kapı aralandığında, içeri giren rüzgâr değil, yılların birikmiş sessizliğiydi sanki.

Zamanın yavaş akıp giden nehrinde, o eski ahşap atölyesinin tozlu zemininde saatlerdir tek kelime etmeden çalışıyordu. İçindeki o dinmek bilmeyen fırtınayı dışarıya yansıtmamak için dişlerini sıktığını, tahta parçasına vururken çıkardığı her sesin aslında geçmişe duyulan bir öfkenin dışavurumu olduğunu o an kimse fark etmiyordu. "Nasıl olur da bu kadar çabuk unutur?" diyordu kendi kendine, ellerindeki nasırları ovuşturarak; fakat bu soruyu sesli dile getirmeye cesareti yoktu. Çırağı, kapı eşiğinden sessizce onu izliyor, ustasının bu sessizliğinin altında yatan büyük kırgınlığı seziyordu. Ustası ise başını bir kez olsun kaldırıp ona bakmadı; çünkü gözlerindeki o acının ele geçirilmesinden korkuyordu. "Gözler, kalbin en zayıf surudur," derdi ulu çınarın gölgesinde derviş babası.